"Ja potrzebuję przeciągu, szerokiej skali"

Kilka lat temu bardzo chciałam być matką chrzestną. Chciałam, żeby ktoś zaufał mi na tyle, by stwierdzić, że jestem odpowiednią osobą "na to stanowisko". Gdy pojawiła się taka możliwość, byłam przeszczęśliwa. Wiedziałam, jak miłość mojego życia będzie miała na imię jeszcze przed tym, jak jego rodzice to imię wybrali. Dzień, w którym zostałam na chrzestną poproszona, to najpiękniejszy dzień mojego życia - jakkolwiek to banalnie zabrzmi.

Długo marzyłam, żeby być na takim koncercie, który wryje mi się w pamięć na bardzo długo. Takim, który będzie wart każdych pieniędzy i pozwoli mi poczuć, czym jest prawdziwe szczęście. Długo się zbierałam, żeby kupić bilety, ale w momencie, kiedy usłyszałam pierwsze dźwięki zespołu na żywo wiedziałam, że lepszej decyzji nie mogłam podjąć, fizycznie czułam, jak spełnia się marzenie. Ekslodowałam szczęściem.

Zaledwie trzy dni po najlepszym koncercie w moim życiu czułam, że "się duszę", bo "ja potrzebuję przeciągu, szerokiej skali, czynów ogromnych". Cztery dni później, bez wcześniejszego planowania, siedziałam w poczekalni w Przemyślu, czekając na moich ulubionych busiarzy, by przeżyć dwa fantastyczne tygodnie, poznać fantastycznych ludzi i kolekcjonować najlepsze wspomnienia. Pamiętam każdą minutę.

Planowałam wybrać się do niesamowitej biblioteki od listopada. Ciągle jednak było mi nie po drodze. Aż w końcu wstałam o 4.30 w nocy, spędziłam 4.5 godziny w drodze do Dublina, powiedziałam panu kasjerowi na miejscu, że przyjechałam spełnić marzenie i dostałam bilet prawie za darmo. Było warto, mimo że było zimno.

W sierpniu powiedziałam, że wyjadę na obczyznę najpóźniej do końca września. Nikt mi nie wierzył i ja sobie też nie wierzyłam. Do 21września dalej nie wiedziałam, gdzie będę, nie miałam żadnego pomysłu. Tydzień później siedziałam w autobusie do mojego ulubionego miejsca myśląc, że albo popełniam największy błąd życia, albo wygrywam nowy start. Wygrałam.

Zawsze chciałam mieć wokół siebie ludzi, którzy nie będą się dziwić, że o 3:37 w nocy naszła mnie ochota na rąbanie drewna, że mosty są fajne, a tematy do rozmów nigdy się nie kończą. Ludzi, którzy będą niezależnie od tego, jak daleko są. I są.

Jak zobaczyłam na podwórku helikopter, to tylko nieśmiało pomyślalam, że to takie moje małe kolejne marzenie. Jeszcze tego samego dnia podziwiałam świat z góry, bo "ej, a tym już leciałaś? Nie? To wskakuj, lecimy".

Tak samo było z samochodem wyścigowym. Pół godziny między pomysłem a realizacją - nogi z waty, ale wciąż i nieustannie do przodu.

Jeśli cokolwiek mnie dziś ogranicza, to tylko mój strach. Wszystko inne jest tylko krokiem do realizacji moich planów. I tak bardzo uwielbiam ludzi. Ludzie są naprawdę niesamowici, a dobro - chociażby miało pod górkę - zawsze (!) wraca.