"Ja potrzebuję przeciągu, szerokiej skali"

Kilka lat temu bardzo chciałam być matką chrzestną. Chciałam, żeby ktoś zaufał mi na tyle, by stwierdzić, że jestem odpowiednią osobą "na to stanowisko". Gdy pojawiła się taka możliwość, byłam przeszczęśliwa. Wiedziałam, jak miłość mojego życia będzie miała na imię jeszcze przed tym, jak jego rodzice to imię wybrali. Dzień, w którym zostałam na chrzestną poproszona, to najpiękniejszy dzień mojego życia - jakkolwiek to banalnie zabrzmi.

Długo marzyłam, żeby być na takim koncercie, który wryje mi się w pamięć na bardzo długo. Takim, który będzie wart każdych pieniędzy i pozwoli mi poczuć, czym jest prawdziwe szczęście. Długo się zbierałam, żeby kupić bilety, ale w momencie, kiedy usłyszałam pierwsze dźwięki zespołu na żywo wiedziałam, że lepszej decyzji nie mogłam podjąć, fizycznie czułam, jak spełnia się marzenie. Ekslodowałam szczęściem.

Zaledwie trzy dni po najlepszym koncercie w moim życiu czułam, że "się duszę", bo "ja potrzebuję przeciągu, szerokiej skali, czynów ogromnych". Cztery dni później, bez wcześniejszego planowania, siedziałam w poczekalni w Przemyślu, czekając na moich ulubionych busiarzy, by przeżyć dwa fantastyczne tygodnie, poznać fantastycznych ludzi i kolekcjonować najlepsze wspomnienia. Pamiętam każdą minutę.

Planowałam wybrać się do niesamowitej biblioteki od listopada. Ciągle jednak było mi nie po drodze. Aż w końcu wstałam o 4.30 w nocy, spędziłam 4.5 godziny w drodze do Dublina, powiedziałam panu kasjerowi na miejscu, że przyjechałam spełnić marzenie i dostałam bilet prawie za darmo. Było warto, mimo że było zimno.

W sierpniu powiedziałam, że wyjadę na obczyznę najpóźniej do końca września. Nikt mi nie wierzył i ja sobie też nie wierzyłam. Do 21września dalej nie wiedziałam, gdzie będę, nie miałam żadnego pomysłu. Tydzień później siedziałam w autobusie do mojego ulubionego miejsca myśląc, że albo popełniam największy błąd życia, albo wygrywam nowy start. Wygrałam.

Zawsze chciałam mieć wokół siebie ludzi, którzy nie będą się dziwić, że o 3:37 w nocy naszła mnie ochota na rąbanie drewna, że mosty są fajne, a tematy do rozmów nigdy się nie kończą. Ludzi, którzy będą niezależnie od tego, jak daleko są. I są.

Jak zobaczyłam na podwórku helikopter, to tylko nieśmiało pomyślalam, że to takie moje małe kolejne marzenie. Jeszcze tego samego dnia podziwiałam świat z góry, bo "ej, a tym już leciałaś? Nie? To wskakuj, lecimy".

Tak samo było z samochodem wyścigowym. Pół godziny między pomysłem a realizacją - nogi z waty, ale wciąż i nieustannie do przodu.

Jeśli cokolwiek mnie dziś ogranicza, to tylko mój strach. Wszystko inne jest tylko krokiem do realizacji moich planów. I tak bardzo uwielbiam ludzi. Ludzie są naprawdę niesamowici, a dobro - chociażby miało pod górkę - zawsze (!) wraca.

Weekendzik

Weekendzik


Od prawie półtora roku budzę się każdego ranka z uśmiechem. Nawet jak muszę wstać nieprzyzwoicie wcześnie, to trzy minuty po przebudzeniu już mi się oczy śmieją i wiem, że to będzie dobry dzień. Nawet jak budzik dzwoni już dwunasty raz i wiem, że to jest właśnie ostatni budzik i jak zamknę oczy na dłużej niż ułamek sekundy, to nie wstanę już tak wcześnie.

Każdego dnia znajdzie się jakiś powód do uśmiechu. Nawet jak pada, w weekend, kiedy miałam się wybrać na jakąś wycieczkę, zobaczyć kolejną plażę i zakochać się w zielonej wyspie po raz kolejny. Nawet jak tęsknię niemiłosiernie za pomidorówką mojej mamy i Wiktorem moim najukochańszym.

Każdy dzień jest niepowtarzalny. Tego nauczyłam się po wyjechaniu z domu. Gdyby był limit na uśmiech, to przez ostatnie półtora roku wykorzystałabym prawdopodobnie ten, który przysługiwałby mi na całe życie.

Ale...

przychodzi taki weekendzik. Taki, że mogę spać do południa i nie przejmować się niczym. Cudowny weekend. Budzik znów dzwoni dwanaście razy, jak co dzień, bo jestem zbyt leniwa, żeby go na ten piękny weekendzik wyłączyć. Niech dzwoni. Mam przecież świadomość, że dalej mogę spać. Tylko tym razem przy dwunastym razie tablet, w którym codziennie wyłączam budzik dwanaście razy, ląduje na podłodze. Nie podnoszę się, bo przecież kupiłam obudowę specjalnie, żeby takie przypadki nie powodowały zawału serca. A poza tym tablet już spadał niejednokrotnie z łóżka, więc na pewno już do tego przywykł.

Nie tym razem, po oględzinach dostrzegam pękniętą szybkę. Serce boli. A potem okazuje się, że działa tylko połowa tabletu. Losowo. Raz górna, raz dolna, raz ta po lewej, raz ta po prawej. Serce boli jeszcze bardziej. Weekendzik.

Wstaję. Kieruję się do łazienki, przechodząc koło szafki, obok której przechodzę codziennie przez ostatnie półtora roku. Mój najmniejszy palec prawej stopy postanawia się własnie dziś bliżej z tą szafką zaprzyjaźnić. Już nie tylko serce boli. Palec też. Mocno. Weekendzik.

Plan jest, zejdę na dół, pracę napiszę, bo muszę. Weekendzik w końcu. Biorę laptopa w rękę. Idę na schody. Schodzenie jest nudne, więc wybieram spadnięcie. Szybciej i weselej. Boli już nie tylko serce i palec, ale też plecy. Weekendzik.

Schodzę. To znaczy spadam. Przygotuję sobie śniadanie i wezmę się do pracy. Siadam w kuchni. Obok szklanka wody, którą stawiam w tym samym miejscu przez ostatnie prawie półtora roku. Szklanka oczywiście pełna, bo przecież życie jest super i optymizm aż we mnie kipi. Obracam się na ułamek sekundy i szklanka już jest pusta. Siedzenie za to mokre. Weekendzik.

Ale ja się nie poddaję. Pięć minut później wstaję z suchej części siedziska i podchodzę do zlewu. Wstawić chce kubek i szklankę z wczoraj do zmywarki. Robię tak codziennie rano od prawie półtora roku, bo wieczorem nigdy mi się nie chce. Łapię kubek, kubek cwana bestia. Szklanki łapać już nie muszę. Wybieram tylko szkło ze zlewu. Weekendzik.

Ale słońce świeci. Jest pięknie. Pojadę do sklepu, myślę, z rana, kupię nowy tablet. Bo trochę się czuję, jak bez ręki. Człowiek się za szybko do dobrego przyzwyczaja. Jadę więc, wchodzę do sklepu i szukam dokładnie takiego samego modelu. Nie ma. Nic to, jadę do drugiego sklepu. Nie ma. Trudno, kupuję inny. Zawsze chciałam mieć biały. Jest! Wiedziałam, że to będzie dobry dzień. Kupuję i wracam. Po dwóch godzinach wchodzę na stronę internetową sklepu pierwszego. Mój nowy nabytek 30 euro taniej. Weekendzik.

Wracam i decyduję, że teraz to już będzie tylko lepiej. Jest przecież piękny weekendzik. Cudowny wręcz. Wracam i resztę dnia próbuję udawać, że piszę pracę. Udaję dość skutecznie, piszę natomiast mniej skutecznie. To znaczy nie piszę wcale. Nadchodzi wieczór i myślę, że może bym gdzieś wyszła. Szukam więc telefonu, żeby sprawdzić, czy wychodzić mi się faktycznie chce. Szukam. Nie mam. Telefon postanowił zmienić miejsce zamieszkania. Bo czemu by nie. W końcu weekendzik.

Weekendziku, kurcze blade, idź i nie wracaj.

Tego o Irlandii nie możesz wiedzieć.

- 75% samochodów w Irlandii to Toyoty, naprawdę, pod Tesco na parkingu prędzej znajdziesz jakąś Toyotę niż jakikolwiek inny samochód.
- 75% ludzi ma tutaj na nazwisko Doherty.
- 100% ludzi uprawia jakiś sport: bieganie, jeżdżenie rowerem, podnoszenie ciężarów , itp. Gdyby ktoś planował rozkręcić jakiś biznes na Zielonej wyspie, to proponuję otworzyć siłownię, na pewno wypali.
- albo pub, bo 100% miejscowości, wiosek, wioseczek ma przynajmniej jeden pub.
- 75% ludzi ma jakiś związek z wyścigami samochodowymi.
- 100% okien w Irlandii otwiera się na zewnątrz, znaczy to tyle, że okien raczej się samemu nie da umyć. Zwłaszcza w dużych domach. Zresztą, kto w ogóle myje okna?
- lato w Irlandii trwa jakiś tydzień, temperatura wtedy osiąga zawrotne 20 stopni, ale wbrew pozorom jest naprawdę ciepło i trzeba się chować w cień.
- zima trwa dwa dni, paraliżuje wtedy wszystko i wszystkich, a dzieci w szkołach mają wolne, bo 0.5 cm śniegu powoduje, że nie da się nigdzie dojechać (w ubiegłym roku utknęłam w drodze ze sklepu do domu, nie mogłam wjechać pod górkę). Temperatura nie spada poniżej -2, a w tym roku było 2 stopnie, a teraz jest 14, styczeń.
- alkoholu nie da się kupić w sklepie przed 10 rano i po 22, dlatego Irlandczycy robią zapasy wczesniej i zaczynają imprezowac wczesniej.
- puby zamykają o 1 w nocy. Koniec tematu.
- w Irlandii wieje. Prawie zawsze.
- samochodem jeździ się wszędzie i zawsze. Do sklepu oddalonego o 200 metrów też.
- w Irlandii niczego się nie naprawia. Kupuje się nowe.
- X factor w telewizji to święto, oglądają go wszyscy. Naprawdę.
- podstawowym składnikiem obiadu są ziemniaki. W zasadzie, jak nie ma ziemniaków, to to nie jest obiad.
- w weekendy się nie gotuje, weekend jest od odpoczynku, więc je się na mieście.
- KFC w Irlandii to największe zło, jedzenie tam jest naprawdę okropne. Naprawdę. Takie zło totalne (mówię to ja, która w naszym rodzimym KFC mogłaby się stosować co dwa dni).
- Irlandczycy nie pijają Guinnessa. Guinness jest dla turystów.
- wszyscy lubią spacerować, niezależnie od pogody.
- frytki z octem. Koniec tematu.
- dresy są spoko. I adidasy też. Zawsze.

To dziadek nauczył mnie jeździć na rowerze

Dziadek nauczył mnie jeździć na rowerze.

Dziadek zrobił mi domek z plastikowych worków, który miał okno, drzwi i był najpiękniejszy na świecie i to właśnie tam odkrywałam swój „talent nauczycielski”, próbując nauczyć miśki i lalki czytania i pisania.

Dziadek zrobił nam też huśtawkę i tzw. „konika”, gdzie bawiliśmy się kilka dobrych lat.

Dziadek pozwalał mi trzymać lejce, gdy wracaliśmy przez wieś wozem pełnym siana. Jak tak na to dziś patrzę, to było dość niebezpieczne, ale skoro dziadek był obok, to nic mi się nie mogło stać. Dziadek też mówił, że trzeba się trzymać powietrza, żeby z tego wozu nie spaść. Skutkowało zawsze i nigdy nie spadłam (no dobra, może raz, ale się wtedy powietrza nie trzymałam).

Tylko dziadek mógł mnie odprowadzić do zerówki. Pamiętam, jak raz nie mógł, więc ja się uparłam i do zerówki nie poszłam. Bez dziadka się nie dało.

Dziadek dał mi do spróbowania pasztetową, którą kiedyś przywiózł po pobycie w szpitalu. Pamiętam ten smak do dziś.

Dziadek gilgotał najlepiej.

Dziadek, po kłótni z babcią, pojechał na wiejski rynek i kupił kuchenkę. A potem nową lodówkę.

To dziadek dawał pierwsze kieszonkowe, 20 zł na miesiąc, potem 25. Byłam bogata.

Dziadek opowiadał historie o wojnie, o tym, jak jego ojciec a mój pradziadek cudem ocalał, kiedy w momencie, gdy do niego strzelano zemdlał, a potem w ścianie na wysokości głowy znalazł nabój. Pamiętam to do dziś.

Dziadek przez całe wakacje zamykał i otwierał ramę okna, bez szyby, która wcześniej przypadkiem została wybita.

Z dziadkiem oglądałam Kojaka, zawsze po Domowym przedszkolu.

To dziadek przywoził mi koralki od swojej siostry, które tak naprawdę sam mi kupował.

Tylko dziadek znał najlepsze bajki.

Dziadek pokazał mi jak wygląda „zajęczy szczaw” i gdzie rośnie.

Dziadek był kiedyś sołtysem i strażakiem. Dziadka znali wszyscy. A ja byłam jego wnuczką.

Dziadek miał szufladę pełną medali, którymi mogliśmy się bawić. Prawdziwymi medalami!

To dziadek powiedział mi, jak od dwudziestu odjąć dziewięćdziesiąt dziewięć tak, żeby wyszło jedenaście.

Dziadek nauczył mnie rozróżniać grzyby i to dziadek – znalezione wcześniej grzyby – podkładał mi je w lesie, żebym mogła się pochwalić, że to ja je znalazłam.

I u dziadka w kieszeni zawsze były jakieś cukierki od Zajączka. Zawsze.

I dziadek pozwalał jeździć na koniu, bez siodła i odpowiednich butów. Dało się.

Dziadek zawsze wiedział, gdzie się pochowały małe kociaki.

Z dziadkiem oglądałam „Klan”.

To dziadek zastępował mi ojca, który do tej roli nigdy nie dorósł.

Dokładnie pamiętam dzień, w którym zmarł. Nie pamiętam, co robiłam dwa tygodnie temu, a pamiętam poniedziałek sprzed 17 lat. Dokładnie. Od bardzo wczesnego ranka do późnej nocy. Wszystko.

Zadzwoń dziś do babci. Odwiedź. Zadzwoń jutro do dziadka. Odwiedź – jak możesz.

Bo możesz!