Weekendzik

Weekendzik


Od prawie półtora roku budzę się każdego ranka z uśmiechem. Nawet jak muszę wstać nieprzyzwoicie wcześnie, to trzy minuty po przebudzeniu już mi się oczy śmieją i wiem, że to będzie dobry dzień. Nawet jak budzik dzwoni już dwunasty raz i wiem, że to jest właśnie ostatni budzik i jak zamknę oczy na dłużej niż ułamek sekundy, to nie wstanę już tak wcześnie.

Każdego dnia znajdzie się jakiś powód do uśmiechu. Nawet jak pada, w weekend, kiedy miałam się wybrać na jakąś wycieczkę, zobaczyć kolejną plażę i zakochać się w zielonej wyspie po raz kolejny. Nawet jak tęsknię niemiłosiernie za pomidorówką mojej mamy i Wiktorem moim najukochańszym.

Każdy dzień jest niepowtarzalny. Tego nauczyłam się po wyjechaniu z domu. Gdyby był limit na uśmiech, to przez ostatnie półtora roku wykorzystałabym prawdopodobnie ten, który przysługiwałby mi na całe życie.

Ale...

przychodzi taki weekendzik. Taki, że mogę spać do południa i nie przejmować się niczym. Cudowny weekend. Budzik znów dzwoni dwanaście razy, jak co dzień, bo jestem zbyt leniwa, żeby go na ten piękny weekendzik wyłączyć. Niech dzwoni. Mam przecież świadomość, że dalej mogę spać. Tylko tym razem przy dwunastym razie tablet, w którym codziennie wyłączam budzik dwanaście razy, ląduje na podłodze. Nie podnoszę się, bo przecież kupiłam obudowę specjalnie, żeby takie przypadki nie powodowały zawału serca. A poza tym tablet już spadał niejednokrotnie z łóżka, więc na pewno już do tego przywykł.

Nie tym razem, po oględzinach dostrzegam pękniętą szybkę. Serce boli. A potem okazuje się, że działa tylko połowa tabletu. Losowo. Raz górna, raz dolna, raz ta po lewej, raz ta po prawej. Serce boli jeszcze bardziej. Weekendzik.

Wstaję. Kieruję się do łazienki, przechodząc koło szafki, obok której przechodzę codziennie przez ostatnie półtora roku. Mój najmniejszy palec prawej stopy postanawia się własnie dziś bliżej z tą szafką zaprzyjaźnić. Już nie tylko serce boli. Palec też. Mocno. Weekendzik.

Plan jest, zejdę na dół, pracę napiszę, bo muszę. Weekendzik w końcu. Biorę laptopa w rękę. Idę na schody. Schodzenie jest nudne, więc wybieram spadnięcie. Szybciej i weselej. Boli już nie tylko serce i palec, ale też plecy. Weekendzik.

Schodzę. To znaczy spadam. Przygotuję sobie śniadanie i wezmę się do pracy. Siadam w kuchni. Obok szklanka wody, którą stawiam w tym samym miejscu przez ostatnie prawie półtora roku. Szklanka oczywiście pełna, bo przecież życie jest super i optymizm aż we mnie kipi. Obracam się na ułamek sekundy i szklanka już jest pusta. Siedzenie za to mokre. Weekendzik.

Ale ja się nie poddaję. Pięć minut później wstaję z suchej części siedziska i podchodzę do zlewu. Wstawić chce kubek i szklankę z wczoraj do zmywarki. Robię tak codziennie rano od prawie półtora roku, bo wieczorem nigdy mi się nie chce. Łapię kubek, kubek cwana bestia. Szklanki łapać już nie muszę. Wybieram tylko szkło ze zlewu. Weekendzik.

Ale słońce świeci. Jest pięknie. Pojadę do sklepu, myślę, z rana, kupię nowy tablet. Bo trochę się czuję, jak bez ręki. Człowiek się za szybko do dobrego przyzwyczaja. Jadę więc, wchodzę do sklepu i szukam dokładnie takiego samego modelu. Nie ma. Nic to, jadę do drugiego sklepu. Nie ma. Trudno, kupuję inny. Zawsze chciałam mieć biały. Jest! Wiedziałam, że to będzie dobry dzień. Kupuję i wracam. Po dwóch godzinach wchodzę na stronę internetową sklepu pierwszego. Mój nowy nabytek 30 euro taniej. Weekendzik.

Wracam i decyduję, że teraz to już będzie tylko lepiej. Jest przecież piękny weekendzik. Cudowny wręcz. Wracam i resztę dnia próbuję udawać, że piszę pracę. Udaję dość skutecznie, piszę natomiast mniej skutecznie. To znaczy nie piszę wcale. Nadchodzi wieczór i myślę, że może bym gdzieś wyszła. Szukam więc telefonu, żeby sprawdzić, czy wychodzić mi się faktycznie chce. Szukam. Nie mam. Telefon postanowił zmienić miejsce zamieszkania. Bo czemu by nie. W końcu weekendzik.

Weekendziku, kurcze blade, idź i nie wracaj.