Tego o Irlandii nie możesz wiedzieć.

- 75% samochodów w Irlandii to Toyoty, naprawdę, pod Tesco na parkingu prędzej znajdziesz jakąś Toyotę niż jakikolwiek inny samochód.
- 75% ludzi ma tutaj na nazwisko Doherty.
- 100% ludzi uprawia jakiś sport: bieganie, jeżdżenie rowerem, podnoszenie ciężarów , itp. Gdyby ktoś planował rozkręcić jakiś biznes na Zielonej wyspie, to proponuję otworzyć siłownię, na pewno wypali.
- albo pub, bo 100% miejscowości, wiosek, wioseczek ma przynajmniej jeden pub.
- 75% ludzi ma jakiś związek z wyścigami samochodowymi.
- 100% okien w Irlandii otwiera się na zewnątrz, znaczy to tyle, że okien raczej się samemu nie da umyć. Zwłaszcza w dużych domach. Zresztą, kto w ogóle myje okna?
- lato w Irlandii trwa jakiś tydzień, temperatura wtedy osiąga zawrotne 20 stopni, ale wbrew pozorom jest naprawdę ciepło i trzeba się chować w cień.
- zima trwa dwa dni, paraliżuje wtedy wszystko i wszystkich, a dzieci w szkołach mają wolne, bo 0.5 cm śniegu powoduje, że nie da się nigdzie dojechać (w ubiegłym roku utknęłam w drodze ze sklepu do domu, nie mogłam wjechać pod górkę). Temperatura nie spada poniżej -2, a w tym roku było 2 stopnie, a teraz jest 14, styczeń.
- alkoholu nie da się kupić w sklepie przed 10 rano i po 22, dlatego Irlandczycy robią zapasy wczesniej i zaczynają imprezowac wczesniej.
- puby zamykają o 1 w nocy. Koniec tematu.
- w Irlandii wieje. Prawie zawsze.
- samochodem jeździ się wszędzie i zawsze. Do sklepu oddalonego o 200 metrów też.
- w Irlandii niczego się nie naprawia. Kupuje się nowe.
- X factor w telewizji to święto, oglądają go wszyscy. Naprawdę.
- podstawowym składnikiem obiadu są ziemniaki. W zasadzie, jak nie ma ziemniaków, to to nie jest obiad.
- w weekendy się nie gotuje, weekend jest od odpoczynku, więc je się na mieście.
- KFC w Irlandii to największe zło, jedzenie tam jest naprawdę okropne. Naprawdę. Takie zło totalne (mówię to ja, która w naszym rodzimym KFC mogłaby się stosować co dwa dni).
- Irlandczycy nie pijają Guinnessa. Guinness jest dla turystów.
- wszyscy lubią spacerować, niezależnie od pogody.
- frytki z octem. Koniec tematu.
- dresy są spoko. I adidasy też. Zawsze.

To dziadek nauczył mnie jeździć na rowerze

Dziadek nauczył mnie jeździć na rowerze.

Dziadek zrobił mi domek z plastikowych worków, który miał okno, drzwi i był najpiękniejszy na świecie i to właśnie tam odkrywałam swój „talent nauczycielski”, próbując nauczyć miśki i lalki czytania i pisania.

Dziadek zrobił nam też huśtawkę i tzw. „konika”, gdzie bawiliśmy się kilka dobrych lat.

Dziadek pozwalał mi trzymać lejce, gdy wracaliśmy przez wieś wozem pełnym siana. Jak tak na to dziś patrzę, to było dość niebezpieczne, ale skoro dziadek był obok, to nic mi się nie mogło stać. Dziadek też mówił, że trzeba się trzymać powietrza, żeby z tego wozu nie spaść. Skutkowało zawsze i nigdy nie spadłam (no dobra, może raz, ale się wtedy powietrza nie trzymałam).

Tylko dziadek mógł mnie odprowadzić do zerówki. Pamiętam, jak raz nie mógł, więc ja się uparłam i do zerówki nie poszłam. Bez dziadka się nie dało.

Dziadek dał mi do spróbowania pasztetową, którą kiedyś przywiózł po pobycie w szpitalu. Pamiętam ten smak do dziś.

Dziadek gilgotał najlepiej.

Dziadek, po kłótni z babcią, pojechał na wiejski rynek i kupił kuchenkę. A potem nową lodówkę.

To dziadek dawał pierwsze kieszonkowe, 20 zł na miesiąc, potem 25. Byłam bogata.

Dziadek opowiadał historie o wojnie, o tym, jak jego ojciec a mój pradziadek cudem ocalał, kiedy w momencie, gdy do niego strzelano zemdlał, a potem w ścianie na wysokości głowy znalazł nabój. Pamiętam to do dziś.

Dziadek przez całe wakacje zamykał i otwierał ramę okna, bez szyby, która wcześniej przypadkiem została wybita.

Z dziadkiem oglądałam Kojaka, zawsze po Domowym przedszkolu.

To dziadek przywoził mi koralki od swojej siostry, które tak naprawdę sam mi kupował.

Tylko dziadek znał najlepsze bajki.

Dziadek pokazał mi jak wygląda „zajęczy szczaw” i gdzie rośnie.

Dziadek był kiedyś sołtysem i strażakiem. Dziadka znali wszyscy. A ja byłam jego wnuczką.

Dziadek miał szufladę pełną medali, którymi mogliśmy się bawić. Prawdziwymi medalami!

To dziadek powiedział mi, jak od dwudziestu odjąć dziewięćdziesiąt dziewięć tak, żeby wyszło jedenaście.

Dziadek nauczył mnie rozróżniać grzyby i to dziadek – znalezione wcześniej grzyby – podkładał mi je w lesie, żebym mogła się pochwalić, że to ja je znalazłam.

I u dziadka w kieszeni zawsze były jakieś cukierki od Zajączka. Zawsze.

I dziadek pozwalał jeździć na koniu, bez siodła i odpowiednich butów. Dało się.

Dziadek zawsze wiedział, gdzie się pochowały małe kociaki.

Z dziadkiem oglądałam „Klan”.

To dziadek zastępował mi ojca, który do tej roli nigdy nie dorósł.

Dokładnie pamiętam dzień, w którym zmarł. Nie pamiętam, co robiłam dwa tygodnie temu, a pamiętam poniedziałek sprzed 17 lat. Dokładnie. Od bardzo wczesnego ranka do późnej nocy. Wszystko.

Zadzwoń dziś do babci. Odwiedź. Zadzwoń jutro do dziadka. Odwiedź – jak możesz.

Bo możesz!