To dziadek nauczył mnie jeździć na rowerze

Dziadek nauczył mnie jeździć na rowerze.

Dziadek zrobił mi domek z plastikowych worków, który miał okno, drzwi i był najpiękniejszy na świecie i to właśnie tam odkrywałam swój „talent nauczycielski”, próbując nauczyć miśki i lalki czytania i pisania.

Dziadek zrobił nam też huśtawkę i tzw. „konika”, gdzie bawiliśmy się kilka dobrych lat.

Dziadek pozwalał mi trzymać lejce, gdy wracaliśmy przez wieś wozem pełnym siana. Jak tak na to dziś patrzę, to było dość niebezpieczne, ale skoro dziadek był obok, to nic mi się nie mogło stać. Dziadek też mówił, że trzeba się trzymać powietrza, żeby z tego wozu nie spaść. Skutkowało zawsze i nigdy nie spadłam (no dobra, może raz, ale się wtedy powietrza nie trzymałam).

Tylko dziadek mógł mnie odprowadzić do zerówki. Pamiętam, jak raz nie mógł, więc ja się uparłam i do zerówki nie poszłam. Bez dziadka się nie dało.

Dziadek dał mi do spróbowania pasztetową, którą kiedyś przywiózł po pobycie w szpitalu. Pamiętam ten smak do dziś.

Dziadek gilgotał najlepiej.

Dziadek, po kłótni z babcią, pojechał na wiejski rynek i kupił kuchenkę. A potem nową lodówkę.

To dziadek dawał pierwsze kieszonkowe, 20 zł na miesiąc, potem 25. Byłam bogata.

Dziadek opowiadał historie o wojnie, o tym, jak jego ojciec a mój pradziadek cudem ocalał, kiedy w momencie, gdy do niego strzelano zemdlał, a potem w ścianie na wysokości głowy znalazł nabój. Pamiętam to do dziś.

Dziadek przez całe wakacje zamykał i otwierał ramę okna, bez szyby, która wcześniej przypadkiem została wybita.

Z dziadkiem oglądałam Kojaka, zawsze po Domowym przedszkolu.

To dziadek przywoził mi koralki od swojej siostry, które tak naprawdę sam mi kupował.

Tylko dziadek znał najlepsze bajki.

Dziadek pokazał mi jak wygląda „zajęczy szczaw” i gdzie rośnie.

Dziadek był kiedyś sołtysem i strażakiem. Dziadka znali wszyscy. A ja byłam jego wnuczką.

Dziadek miał szufladę pełną medali, którymi mogliśmy się bawić. Prawdziwymi medalami!

To dziadek powiedział mi, jak od dwudziestu odjąć dziewięćdziesiąt dziewięć tak, żeby wyszło jedenaście.

Dziadek nauczył mnie rozróżniać grzyby i to dziadek – znalezione wcześniej grzyby – podkładał mi je w lesie, żebym mogła się pochwalić, że to ja je znalazłam.

I u dziadka w kieszeni zawsze były jakieś cukierki od Zajączka. Zawsze.

I dziadek pozwalał jeździć na koniu, bez siodła i odpowiednich butów. Dało się.

Dziadek zawsze wiedział, gdzie się pochowały małe kociaki.

Z dziadkiem oglądałam „Klan”.

To dziadek zastępował mi ojca, który do tej roli nigdy nie dorósł.

Dokładnie pamiętam dzień, w którym zmarł. Nie pamiętam, co robiłam dwa tygodnie temu, a pamiętam poniedziałek sprzed 17 lat. Dokładnie. Od bardzo wczesnego ranka do późnej nocy. Wszystko.

Zadzwoń dziś do babci. Odwiedź. Zadzwoń jutro do dziadka. Odwiedź – jak możesz.

Bo możesz!